Mekke'nin fethinden sonra İslâm'ı kabul edenler arasında Hz. Ebû Bekir'in babası Ebû Kuhâfe (r.a) de bulunuyordu. Yaşı sekseni aşmış ve gözleri görmeyen bir kişi olan Ebû Kuhâfe, Hz. Peygamber'in (s.a.v) huzurunda hidayete ermekte geç kalmışlığını telâfi edercesine aşkla Kelimeii Şahadet getiriyordu. Bu esnada sevinmesi gereken "Sıddıyk" (yürekten tasdik edip, sorgusuz sualsiz bağlanan) lâkaplı Ebû Bekir (r.a) ağlıyordu. Fakat bu ağlayış bir sevinç ağlayışı değil üzüntü ağlayışıydı. Bu, meclisteki herkesin hayretine sebep olmuştu. Sordular:

- Ey Ebû Bekir (r.a), neden sevinilecek bir günde gözyaşı döküyorsun? Cevap verdi:

- Allah'ın Resulünün (s.a.v) en büyük arzusu amcası Ebû Tâlibin Müslüman olmasıydı. Fakat bu dileği bir türlü gerçekleşmedi. Ben isterdim ki şu anda benim babamın yerinde Şahadet getiren Ebû Tâlib olsun, babamın Müslüman olmasından dolayı benim gönlüm hoşnud olacağına, amcasının Müslüman olmasından dolayı Allah Resulünün gönlü hoşnud olsun. İşte bu olmadığı için ağlıyorum.